Over het algemeen klaag ik niet zo snel over het weer.
Nou ja...
Over het algemeen dus inderdaad.
Natuurlijk, ik zou bijna zeggen: vanzelfsprekend!, hou ik van de zon en de warmte, van bloeiende natuur,
zonnen in de tuin
en nà-zomerende avonden in de tuin, omringd met o.a. wel dan niet alcoholische versnaperingen, Madame Kip en nog meer lekkers...
En toen het zo mooi sneeuwde kon zèlfs ik hier achter mijn raam genieten van het mooie, witte, toen nog frisse tapijt, dat alles bedekte.
Van de voetstapjes van het gevogelte in de tuin, van de spelende kinderen.
Hm, oké, dan weer niet als Sunnyboy met de hele natte bende binnenkwam maar soit, da's een andere ergernis...
Maar nu.
Nù...
Ik word helemaal blegh van die vieze natte snotbende.
Van die vieze natte voetstappen op het veeg-potversamme-je-voeten!-kleedje...
Van het geglibber op de straten en wegen.
En van de kou.
Vooral van de kou...
De godganse dag loop ik te bibberen en voelen mijn handen en voeten aan als ijsklompjes.
Nu ben ik door omstandigheden nogal wat kilo'tjes kwijt geraakt, maar dat mag toch geen reden zijn om mij zo te kwellen?
Thermohemdjes, extra leggings en halfslachtige Zumba-sprongen ten spijt draait mijn arme velletje overuren door het produceren van kippenvel.
Wat dan weer schuurt tegen respectievelijk de thermohemdjes danwel de extra leggings, waardoor er weer meer kippenvel geproduceerd wordt, etc., etc.
En zoals waarschijnlijk ook in de lijn der verwachtingen ligt bij de oplettende lezer, draait dus ook mijn cv overuren...
(Hm, zou ik die rekening kunnen verhalen op onze weergoden?  )
Ja, ik weet het, er zijn legio ergere dingen.
Ik mag blij zijn als dat mijn ergste ergernis is, blij zijn dat ik úberhaupt een cv heb om overuren te laten draaien, blij zijn dat ik een dak boven mijn hoofd heb, blij zijn dat ik thermohemdjes en leggings heb, blij zijn met alles...
En dat ben ik ook.
Echt.
ECHT.
Maar toch.
Tòch...
Ik ben het zo beu.
Mag ik alsjeblieft please por favor de warme zon terug?
| 
